W naszej redakcyjnej poczcie znaleźliśmy ciekawą propozycję dla polonijnych nauczycieli i dzieci od pani Barbary Płoszyńskiej, emerytowanego pedagoga z Poznania. „Przyroda Polska” to 39 wierszy o polskich drzewach, krzewach i kwiatach” – pisze pani Barbara. -„Wiersze adresowane są do młodszej młodzieży – uczniów szkół podstawowych. Zależy mi na tym, by dotarły też do polskich dzieci na obczyźnie. W moich wierszach ojczysta przyroda spleciona jest z polskimi zwyczajami i kulturą. Myślę, że moje wierszyki przyczynią się do budzenia świadomości narodowej i kulturowej, tj. budzenia tożsamości narodowej polskiej młodzieży na obczyźnie. Wiersze uwrażliwiają na piękno przyrody ojczystej. Pozwalają wychować młode pokolenie w szacunku do ojczystego kraju i do otaczającej nas przyrody w ogóle. Napisałam w sumie 6 książek, żadna do tej pory nie została wydana, choć moja „Biblia dla młodszych” uzyskała w tym roku Imprimatur Kurii Arcybiskupiej w Poznaniu. Przygotowuję do wydania następną książkę – „Historię Polski w wierszach”, która obejmuje czasy od pierwszych Piastów do 1945 roku. Myślę, że jest potrzebna, bo dzisiaj młodzi nie znają historii swojego kraju, a przecież bez znajomości historii nie można mówić o patriotyzmie. O wszystkich trzech propozycjach wydawniczych można też przeczytać na moim blogu – Osoby zainteresowane finansowym wsparciem pani Barbary, by mogła wydrukować swoje wiersze, mogą dokonać wpłat na konto bankowe: Nr konta 78 9068 1013 0000 0000 0138 8886Wielkopolski Bank Spółdzielczy Poznań, zwany dalej neoBankiem. Jeśli ktoś z czytelników zechce skontaktować się z panią Barbarą, prosimy o e-mail na adres: redakcja@ Dąb Świadek naszej historii, czasu się nie stulecia w miejscu stoi dumnie,jak stary, mądry król, co widział niejedno,wśród drzew zajmuje miejsce godne siebie. Drzemie w nim potęga, wyrasta wysoki,by go objąć kilku ludzi musi spleść swe ręce. Pod konarami dębu, w ziemi ryją dziki,bardzo im smakują smaczne żołędzie, które jak ludzie czapeczki mająi dzieciaki jesienią chętnie je z żołędzi i patyczków małe ludziki,czasem różne zwierzęta – krówki i koniki. Buk Buki tworzą las bukowy, rosnąc obok siebie,uporządkowany i czysty, bez trawy i krzewów. Nic pod nimi nie rośnie, jakby posprzątane,czarna ziemia bez roślin, choć nie odchwaszczano. Drzewa proste i gładkie, jak okiem sięgnąć,niby żołnierze na paradzie stoją równo. Nie trzeba się przedzierać, można szybko pusto wkoło, nie ma się gdzie schronić. Jesienią z buków, kiedy wietrzyk wieje,spadają listki, jak w baśni, złoty deszcz na ziemię. Właśnie wtedy buczyna nagle pięknieje,kto tam się znajdzie z zachwytu zaraz oniemieje. Kasztanowiec Jego ogromne, lepkie pąki witają domowych wazonach pięknie się z nich wielkie liście,pięciopalczaste, jak w ręce otwartej szeroko. Aleje kasztanowe w maju zakwitają,dekorują je choineczki białe lub kasztany kwitną – ludzie powiadają,że – uczniowie nie mają już czasu na naukę -, a we wrześniu, gdy szkoła się zaczyna,trwają w najlepsze kasztanowe jeże wiszą na gałązkach,kamyki brązowe kryją w swoich brzuszkach. Kasztany same na ziemię spadają spadają,czasem chłopcy strącają je z drzewa garściami te jesienne skarby,dobrze wiedzą, że dla wszystkich wystarczy. Ludziki i zwierzaki z kasztanów powstają,rączki i nóżki z patyczków mają. Konwalie Rosną w wilgotnym cieniu, często pod się ścielą całymi i nieśmiałe jak małe dzieci,w długich listkach ukrywają białe dzwoneczki, które na jednej łodyżce tulą się do siebie,a kiedy je powąchasz jesteś w siódmym niebie. Fiołki Z zielonych listków wychylają główki wiosnę ziemię ozdabiają jedne z oczekiwane i choć rosną gromadnie,trzeba ich szukać, bo chowają się w zaroślach. Zrywa się je długo, krótkie nóżki mają,więc na stole stają w kieliszkach,a żeby je powąchać, bo delikatnie pachną,trzeba blisko je trzymać, prawie nosem trącać. Chabry Chabry – bławatkami, lub modraczkami zwaneczęsto są wyszyte na starych zbożu rosną i do bukietów są dodawanei w glinianych wazonach stawiane na stołach. Cudnym, modrym kolorem się wyróżniają,z makami i rumiankami pięknie wyglądają.