Plik G.Bernini – kolumnada na placu św. Piotra w Rzymie.jpeg na koncie użytkownika Hotamale • folder Plany Budowli i elementy architektoniczne • Data dodania: 15 kwi 2009 Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb. Kolumnada i fontanna na Placu Świętego Piotra przed Bazyliką Świętego Piotra. Opuszczony plac z powodu pandemii coronowirusa Covid-19, Watykan, Rzym, Włochy – Zdjęcia stockoweKolumnada i fontanna na Placu Świętego Piotra przed Bazyliką Świętego Piotra. Opuszczony plac z powodu pandemii coronowirusa Covid-19, Watykan, Rzym, Włochy - Zbiór zdjęć royalty-free (Apostoł - wyznawca)Vatican, Rome, Italy - October 9, 2020: Colonnade and fountain on Square in front of Saint Peter's Basilica. Deserted square due to the Covid-19 coronovirus pandemicObrazy wysokiej jakości do wszelkich Twoich projektówTen obraz służy tylko do użytku redakcyjnego?Zdjęcia „Wyłącznie do zastosowań redakcyjnych” nie mają zgody modela ani właściciela na publikację, co oznacza, że nie można wykorzystać ich do celów komercyjnych, reklamowych ani promocyjnych. Tego typu zawartość jest przeznaczona do użytku w związku z wydarzeniami wartymi opublikowania lub wydarzeniami ogólnego zainteresowania (na przykład na blogu, w podręczniku, gazecie lub artykule w czasopiśmie).$ z miesięcznym abonamentem10 obrazów miesięcznieNajwiększy rozmiar:3840 x 5760 piks. (32,51 x 48,77 cm) - 300 dpi - kolory RGBID zdjęcia:1320280416Data umieszczenia:27 maja 2021Słowa kluczoweApostoł - wyznawca Obrazy,Architektura Obrazy,Barok Obrazy,Bazylika Obrazy,Bazylika św. Piotra na Watykanie Obrazy,Budynek z zewnątrz Obrazy,Choroba zakaźna Obrazy,Europa - Lokalizacja geograficzna Obrazy,Fasada Obrazy,Fontanna Obrazy,Fotografika Obrazy,Historia Obrazy,Kierunki podróży Obrazy,Kolumna architektoniczna Obrazy,Kolumnada Obrazy,Kopuła - Element architektoniczny Obrazy,Koronawirus COVID-19 Obrazy,Kościół Obrazy,Pokaż wszystkieCzęsto zadawane pytania (FAQ)Czym jest licencja typu royalty-free?Licencje typu royalty-free pozwalają na jednokrotną opłatę za bieżące wykorzystywanie zdjęć i klipów wideo chronionych prawem autorskim w projektach osobistych i komercyjnych bez konieczności ponoszenia dodatkowych opłat za każdym razem, gdy korzystasz z tych treści. Jest to korzystne dla obu stron – dlatego też wszystko w serwisie iStock jest objęte licencją typu licencje typu royalty-free są dostępne w serwisie iStock?Licencje royalty-free to najlepsza opcja dla osób, które potrzebują zbioru obrazów do użytku komercyjnego, dlatego każdy plik na iStock jest objęty wyłącznie tym typem licencji, niezależnie od tego, czy jest to zdjęcie, ilustracja czy można korzystać z obrazów i klipów wideo typu royalty-free?Użytkownicy mogą modyfikować, zmieniać rozmiary i dopasowywać do swoich potrzeb wszystkie inne aspekty zasobów dostępnych na iStock, by wykorzystać je przy swoich projektach, niezależnie od tego, czy tworzą reklamy na media społecznościowe, billboardy, prezentacje PowerPoint czy filmy fabularne. Z wyjątkiem zdjęć objętych licencją „Editorial use only” (tylko do użytku redakcji), które mogą być wykorzystywane wyłącznie w projektach redakcyjnych i nie mogą być modyfikowane, możliwości są się więcej na temat obrazów beztantiemowych lub zobacz najczęściej zadawane pytania związane ze zbiorami zdjęć.

Msza pogrzebowa Benedykta XVI rozpocznie się w czwartek (5 stycznia) o godz. 9:30 na placu Świętego Piotra. Po raz pierwszy w dziejach, obecnie urzędujący papież poprowadzi uroczystości

PRZYSTANEK -> WATYKAN Watykan i Plac św. Piotra to jedne z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na świecie. Dlaczego powstał on akurat tutaj? Kto go wybudował, a kto zaprojektował? Jaką historię ma postawiony egipski obelisk na środku Placu św. Piotra oraz czyje posągi znajdują się na kolumnadzie Berniniego? Odpowiem na wszystkie te pytania, a nawet wskażę więcej ciekawych miejsc w Watykanie. Czytając ten artykuł, dowiesz się także, kiedy odbywają się audiencje generalne z papieżem oraz kiedy wszyscy wierni razem z papieżem odmawiają na Placu św. Piotra modlitwę Anioł Pański. Zapraszam 🙂WATYKAN: HISTORIA PLACU ŚW. PIOTRAPlac św. Piotra w Watykanie powstał kilkanaście lat po konsekrowaniu Bazyliki św. Piotra. Jest on więc można powiedzieć wejściem do Watykanu. Być może nie każdy wie, że aktualne państwo Watykan było kiedyś jedynie wzgórzem należącym do Rzymu. Znajdowały się tu ogrody i cmentarz. Niestety później miejsce to zamieniło się w pierwsze tereny masowego mordu chrześcijan. To właśnie tutaj zginął na krzyżu św. Piotr. Kilkanaście lat później, miejsce jego śmierci i pochówku stało się miejscem spotkań dla wielu PLAC ŚW. PIOTRANie ma chyba osoby, która nie słyszała o Placu św. Piotra. Każdy zna to miejsce! Jest to jeden z najsłynniejszych placów na świecie! Może pomieścić do 300 tys. osób i składa się z dwóch części: trapezowej (bliżej bazyliki) oraz o kształcie elipsy. Powstał nieco później niż sama bazylika, bo dopiero w latach 1656-1667 na wniosek papieża Aleksandra VII. Zaprojektował go architekt Bernini. Plac kojarzymy przede wszystkim z telewizji, która zwykle transmituje beatyfikacje, kanonizacje, msze święte PAPIESKIE I MODLITWA ANIOŁ PAŃSKICiekawym miejscem w Watykanie jest Okno Papieskie. W każdą niedzielę o godzinie 12:00 na Placu św. Piotra w Watykanie papież wraz z wiernymi odmawia modlitwę Anioł Pański. Wydarzenie to jest całkowicie bezpłatne i przyciąga do Watykanu wielu turystów. Sam papież nie pojawia się na placu, a jedynie wyłania się z okna Pałacu Papieskiego, który znajduje się po prawej stronie Bazyliki św. Piotra (jeśli stoimy przodem do jej fasady). Dlatego też niedziela nie jest dobrym pomysłem na zwiedzanie GENERALNA NA PLACU każdy wie, że papieża można zobaczyć i to całkiem z bliska w praktycznie każdą środę! Właśnie w ten dzień tygodnia odbywają się w Watykanie tzw. audiencje generalne u papieża. Podczas nich papież kilka razy przejeżdża swoim papa mobile wokół wiernych oraz wygłasza kazanie, które tłumaczone jest na kilka języków. O tym, jak zorganizować udział w takim wydarzeniu napiszę kolejny artykuł!KOLUMNADA BERNINIEGO, CZYLI POSĄGI NA PLACU W WATYKANIEBędąc w Watykanie na Placu św. Piotra, nasze oczy najpierw wędrują ku pięknej Bazylice, której usytuowanie wedle zaprojektowanego placu to najwyższy poziom architektury. Zaraz po niej, Twoją uwagę przykuje ogromna kolumnada z dwóch stron Placu św. Piotra, zaprojektowana przez Berniniego. Początkowo miała być ona zamknięta, jednak prawdopodobnie ze względu na śmierć Aleksandra VII, efekt nie ujrzał światła dziennego. Na attyce kolumn usytuowane są posągi świętych. Jest ich dokładnie 140! Wśród nich znalazło się także miejsce dla Polaka – św. Jacka Odrowąża. Kolumnada Berniniego to najbardziej charakterystyczny element Placu św. Piotra! Warto jest zobaczyć to dzieło z góry. Jest taka szansa, ponieważ kopuła Bazyliki św. Piotra jest udostępniona zwiedzającym. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule dotyczącym samej OBELISK NA PLACU W WATYKANIEPośrodku placu znajduje się wysoki na prawie 40 m pomnik. Przypuszczam, że większość osób przechadza się wokół niego, nie za bardzo zdając sobie sprawę, co to dokładnie jest. Mianowicie jest to egipski obelisk, który pamięta jeszcze czasy cyrku Nerona i Kaliguli (czyli miejsca prześladowania chrześcijan)! Ponoć był świadkiem męczeńskiej śmierci św. Piotra. Obelisk ten do 1586 r. stał w ruinach cyrku (po lewej stronie bazyliki). Później papież nakazał przeniesienie go na środek Placu św. Piotra. Na szczycie pomnika przechowywane są relikwie Krzyża Świętego. Egipski obelisk został sprowadzony do Rzymu z polecenia Kaliguli, a jego powstanie datuje się na XIII w. Niesamowite, prawda?UROCZYSTOŚCI W WATYKANIEW Watykanie na Placu św. Piotra odbywa się wiele ważnych dla chrześcijan uroczystości. Są to między innymi beatyfikacje, kanonizacje, pogrzeby, msze święte, audiencje generalne. Wszystkie one są szeroko dostępne oraz bezpłatne. Z pewnością pamiętasz też moment, w którym wybierany jest nowy papież i ukazuje się on wiernym. Dzieje się to właśnie na Placu św. Piotra. Jak podaje Wikipedia, jednym z największych wydarzeń w Watykanie była beatyfikacja Jana Pawła II, na której rzekomo zgromadziło się 1,5 mln wiernych. Wiele osób przybyło również na kanonizację Jana Pawła II połączoną z kanonizacją Jana XXIII, bo 800 tysięcy. Natomiast na pogrzeb Karola Wojtyły do Watykanu przybyło ponad 4 mln ludzi! Oczywiście nie wszyscy pomieścili się na placu, ale sama obecność w Rzymie była zapewne czymś PAPIESKI W WATYKANIETuż obok Placu św. Piotra znajduje się bardzo ciekawe miejsce w Watykanie, którym jest Pałac Papieski. Od lat było to miejsce zamieszkania wielu papieży. Jednak aktualny Biskup Rzymu, papież Franciszek, zdecydował się zrezygnować z dobrodziejstw i przeniósł się do Domu św. Marty znajdującego się nieopodal bazyliki (z drugiej strony). W związku z tym Pałac Papieski przestał być już oficjalną rezydencją papieży, jednak nadal pełni funkcje BRAMA W WATYKANIEWejście do Pałacu Papieskiego w Watykanie stanowi Spiżowa Brama. Strzegą jej kolorowo ubrani gwardziści, o których napiszę kilka słów w kolejnym akapicie. Spiżowa Brama znajduje się w prawej części kolumnady. Bez problemu znajdziecie ją, wpisując jej nazwę w GoogleMaps. Znajdują się tam otwarte drzwi, przez które możemy dopatrzyć się Schodów Królewskich. Co w nich wyjątkowego? Są mistrzowskim posunięciem pod względem architektury. Pomimo tego, że w rzeczywistości są podobno niewielkie, to z zewnątrz wydają się sporych rozmiarów. Bernini do zaprojektowania tego elementu budynku wykorzystał efekt złudzenia optycznego. Po co warto znać lokalizację Spiżowej Bramy? Jeśli będziesz chciał wybrać się na środową audiencję generalną, to właśnie tutaj odbiera się wejściówki!GWARDIA SZWAJCARSKASpacerując po Watykanie i Placu św. Piotra, nie sposób nie zauważyć kolorowo ubranych gwardzistów. Jest to Gwardia Szwajcarska, która stanowi siły zbrojne tego kraju. Istnieje już od XVI w., a jej stroje zaprojektował ponoć Michał Anioł. Aby zostać jednym z nich, należy spełnić szereg wymogów. Jednym z nich jest po prostu pochodzenie, na które nie mamy wpływu. Należy być Szwajcarem, kawalerem, katolikiem i nie przekraczać 35 roku życia. WATYKAN: PLAC ŚW. PIOTRA – INFORMACJE PRAKTYCZNEZacznę od tego, że zwiedzanie Placu św. Piotra umożliwione jest każdemu, o każdej porze dnia i nocy oraz całkowicie bezpłatnie. Główne wejście znajduje się od strony ulicy Via della Conciliazione. Oczywiście jak możesz się domyślać, zwykle na placu jest dużo ludzi, jednak mi osobiście w tym przypadku kompletnie to nie przeszkadzało. Wszystkie ciekawe miejsca na watykańskim placu, które chciałam pooglądać, znajdują się tak wysoko, że żaden człowiek nie jest mi w stanie ich zasłonić. Jeśli chciałbyś za jednym razem obejrzeć Plac św. Piotra, Bazylikę i Muzea Watykańskie to z pewnością odradzałabym środy i niedziele. W prawie każdą środę odbywa się audiencja generalna z papieżem, a w niedziele ma miejsce modlitwa Anioł Pański. Takie wydarzenia przyciągają wiernych i turystów, więc lepiej unikać tych dni do kompleksowego wybrałam się do Watykanu we wtorek na cały dzień, a w środę rano przyszłam już tylko na audiencję generalną. Dzisiaj wiem, że zrobiłam bardzo dobrze, ponieważ ilość ludzi przebywających w Watykanie w środę była znacznie większa, porównując ją do poprzedniego dnia! Także mądrze zaplanuj swoje zwiedzanie Placu św. Piotra w Watykanie. 🙂 Jeżeli ten artykuł był dla Ciebie pomocny będę wdzięczna jeżeli postawisz mi wirtualną kawkę :) Każde wsparcie to dla mnie motywacja do dalszego działania. Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt wg ustawień przeglądarki. Rozumiem więcej
Książka Bazylika Świętego Piotra. Historia monumentu autorstwa Brandenburg Hugo, Ballardini Antonella, Thoenes Christof, dostępna w Sklepie EMPIK.COM w cenie 71,74 zł. Przeczytaj recenzję Bazylika Świętego Piotra. Historia monumentu. Zamów dostawę do dowolnego salonu i zapłać przy odbiorze!
Rząd lub kilka kolumn połączonych ze sobą belkowaniem lub łukami, rząd kolumn w większych odstępach przykrytych łukami tworzy arkadę, może pełnić funkcję konstrukcyjną lub dekoracyjną, inna nazwa jako element konstrukcyjny może podtrzymywać wysunięty dach, chroniąc ściany budowli przed opadami i tworząc zacienioną przestrzeń. Takie kolumny podtrzymujące dach przed wejściem nazywa się portykiem, natomiast rzędy kolumn na wewnętrznym dziedzińcu to perystyl. Na wpół otwarte pomieszczenia sąsiadujące z agorą albo gimnazjonem to stoa; kolumny podtrzymywały w nich dach. Kolumnady budowano także jako budowle ogrodowe i dekoracyjne obramienia placów. Pozwalały na uzyskanie bogatych, światłocieniowych efektów; rozwiązanie to cieszyło się popularnością szczególnie w okresie baroku i klasycyzmu, także w architekturze eklektyzmu i kolumn w kolumnadzie najczęściej układa się w linie prostą, budowano jednak także kolumnady o zarysie owalu czy wycinka koła, jak w przypadku zamknięcia placu przed bazyliką św. Piotra na Watykanie (G. Bernini, lata 60. XVII wieku). Inne przykłady kolumnad: Wielka Kolumnada w Palmyrze (zniszczona przez ISIS w 2015 roku), klasycystyczna kolumnada koło Valtic w Czechach, Kolumnada Młyńska w Karlowych Warach (Czechy), Kolumnada Pałacu Woroncowa w Odessie (Ukraina). Powiązane hasła: architektura starożytnej Grecji, entablatura, Data publikacji: 12:00
Cerkiew Św. Piotra i Pawła w dzielnicy Westend w Karlowych Warach. Posiadacze karty regionalnej mogą w trakcie przechadzki mogą bezpłatnie wejść do galerii sztuki znajdującej się w Willi Bechera oraz muzeum figur woskowych znajdującego się w byłym kościele św. Łukasza. Jeśli chodzi o ten drugi obiekt to ostrzegamy osoby
Hala Stulecia Rozbudowa pawilonu restauracyjnego przy Hali Stulecia we Wrocławiu – praca konkursowa, I nagroda. Och, jak byłoby wesoło, gdyby ktoś zobaczył mnie w lustrze, ale nie mógł mnie dotknąć. Lewis Carrol, Alicja po drugiej stronie lustra Autorzy arch. Agnieszka Chrzanowska, arch. Marta Mnich, arch. Łukasz Wojciechowski Współpraca autorska arch. Andrzej Chrzanowski, arch. Wojciech Chrzanowski, arch. Juliusz Erdman, stud. arch. Danuta Katarasińska, stud. arch. Natalia Rowińska Idea Rozwiązania architektoniczne przebudowy i rozbudowy pawilonu restauracyjnego podporządkowano ogólnemu założeniu stworzenia budynku dyskretnego i nowoczesnego zarówno pod względem użytkowym oraz formalnym. Główną decyzją przebudowy istniejącej części jest wydobycie najbardziej charakterystycznej cechy oryginalnych rozwiązań architektonicznych, którą jest jego horyzontalny układ. Zastosowano nowoczesne formy i rozwiązania techniczne, tak jak w czasach powstawania założenia Hali Stulecia była ona supernowoczesną konstrukcją. Naszym celem nie jest kopiowanie oryginalnych rozwiązań, ale zaproponowanie ich rozwinięcia w nowoczesnej formie, co nada świeżości i tchnie nowego ducha w zabytkową architekturę. Proponowana koncepcja przebudowy zakłada stworzenie poziomych pasów okien, które są wyraźnie widoczne na pierwotnych rysunkach Maxa Begra i ich podkreślenie za pomocą współczesnych w wyrazie tafli szklanych, które zastępują dotychczasowe, szczątkowo zachowane płyciny międzyokienne – tafle zamocowane przed licem ścian. Zakładamy, że oryginalny rysunek elewacji zostanie w sposób subtelny odtworzony za pomocą delikatnego rysunku podziałów na szkle. Nowe skrzydła Nowe skrzydła pawilonu stanowią jego przedłużenie w obu kierunkach. Celem zachowania proporcji budynku , zaproponowano utrzymanie wysokości nowych części na poziomie istniejącego zadaszenia tarasów od strony północnej. Decyzja ta umożliwiła zarówno utrzymanie horyzontalnej kompozycji założenia, jak i wtopienie nowych skrzydeł w krajobraz, ponieważ nie przewyższają one znacząco otaczającej je pergoli. Istotna jest również kontynuacja linii zabudowy zadaszenia w nowych częściach. Dzięki temu uzyskano spójny charakter starej i nowej przeszklonej części parterowej. Szklane pawilony o filigranowej żelbetowej konstrukcji spełniają postulat o stworzeniu dyskretnie eleganckiego tła dla Hali Stulecia. Proste budynki, rozwiązane za pomocą precyzyjnie zaprojektowanych detali, funkcjonować będą jako elementy integrujące istniejącą architekturę z otoczeniem – dłuższe szklane ściany są w całości składane, co pozwoli na organizację imprez plenerowych. Nowe skrzydła zaprojektowano w konstrukcji stalowo – żelbetowej. Ściany składane w konstrukcji aluminiowej z wypełnieniem ze szkła bezpiecznego. Pełne partie ścian części istniejącej i projektowanej wykończono tynkiem strukturalnym wysokiej jakości. Odbicie latarni Architektura Berga miała nowoczesny i wizjonerski charakter – nie chcemy aby jej ducha zamknąć w skansenie, ale wskrzesić go w formie nowoczesnych rozwiązań. Dlatego zdecydowaliśmy się na odtworzenie oryginalnej latarni w formie odbicia w wodzie. Widoczna z oznaczonego na planie punktu widokowego stanowić będzie ciekawostkę turystyczną, będąc “duchem” dawnego rozwiązania. Uważamy, że dosłowne odtworzenie latarni o jej archaicznym kształcie, negatywnie wpływałoby na odbiór społeczny miejsca, ponieważ tak jednoznaczne formy wydają się być wbrew estetycznym i kulturowym normom i oczekiwaniom współczesnego odbiorcy. Dlatego proponujemy stworzenie w zbiorniku wodnym instalacji powodującej złudzenie optyczne – latarnia będzie istniała jako odbicie w wodzie. Uważamy, że takie rozwiązanie będzie daleko bardziej frapujące niż trywialne wzniesienie kolejnej kopuły w zespole. Szklana, podświetlana tafla oparta na konstrukcji stalowej, umieszczona tuż pod lustrem wody zapewniłaby taki efekt. Architektura latarni tym samym zostałaby zdematerializowana, ale faktycznie istniałaby nadal jako efemeryczny obraz na powierzchni wody. W osi kompozycji zaproponowano stworzenie prostopadłościennego świetlika, wpisującego się w horyzontalną kompozycję. Zastosowano te same podziały szklenia, co w pawilonach, celem integracji całości założenia w jedną, łatwo rozpoznawalną całość. Prostopadłościan stanowi także podstawę dla “odbicia” latarni w wodzie. Element ten pełni także rolę świetlika, doprowadzającego światło dzienne do reprezentacyjnego holu budynku. Źródło:

Zamach na Placu Świętego Piotra Było pogodne popołudnie, środa 13 maja 1981 r. Odkryty papamobile drugi raz okrążał Plac św. Piotra. Zatrzymał się, a Jan Paweł II nie potrafił odmówić sobie serdeczności wobec zgromadzonych.

Kolumnada Berniniego w Watykanie to jeden z najbardziej niezwykłych i znanych zabytków na świecie. Jego lokalizacja, przed budynkiem bazylika św. Piotra, ale też jego wspaniałość i widowiskowość. Został zbudowany przez Papież Aleksander VII powitać wszystkich, którzy przybyli do świątyni watykańskiej. Wcześniej plac św. Piotra był prostokątny i znajdował się na wysokości około dziesięciu metrów między stopniami bazyliki a jej przeciwległą stroną. Kolumnada Berniniego w Watykanie zakończyła tę skłonność i skonfigurowała jeden z najbardziej znanych placów na świecie. Wskaźnik1 Autor2 Kolumnada Berniniego w Watykanie, wielkie dzieło3 Okolice kolumnady Berniniego w Watykanie4 Ciekawostki związane z pomnikiem5 Jak dojechać na Plac Świętego Piotra Autor Neapolitański Gian Lorenzo Bernini Był malarzem i architektem, ale przede wszystkim rzeźbiarzem. Przywiązany do baroku, jego umiejętność rzeźbienia w marmurze sprawiła, że ​​został uznany za następcę Michelangelo. Głęboko religijny, oddał swoje talenty w służbie Kontrreformacja, co sprawiło, że cieszył się przychylnością papieży. Wśród jego wielkich dzieł są baldachim Świętego Piotra, także w Bazylice Watykańskiej; the grób Urbana VIII; Ekstaza Świętej Teresy las Fontanny Czterech Rzek i Barki. Zdolny nadać swoim rzeźbom rzadko dorównującą wyrazistość, Bernini zmarł w Rzymie 28 listopada 1680 roku. Kolumnada Berniniego w Watykanie, wielkie dzieło Jednak chyba najbardziej znanym dziełem Berniniego jest ta przestrzeń, w której musiał wykorzystać zarówno swoją wiedzę architektoniczną, jak i rzeźbiarską. Ponieważ zaprojektował zarówno kolumnadę, jak i teren, na którym miała być zainstalowana. Zgodnie z życzeniem papieża Aleksandra VII, symbolizuje uścisk wierzących którzy przyjeżdżają odwiedzić Bazylikę św. Piotra. Dlatego składa się z dwóch rzędów kolumn otaczających gigantyczny owal, który przedstawia dwa ramiona otaczające gościa. Fragment kolumnady Berniniego w Watykanie Watykańska kolumnada Berniniego 284 imponujących kolumn 16 metrów każdy i podzielony na cztery rzędy. Ich zwieńczeniem jest tyle samo doryckich stolic, a nad nimi balustrada, na której są 140 figurek świętych, dziewic, męczenników i doktorów Kościoła. Co ciekawe, figury te nie zostały wyrzeźbione przez Berniniego, ale zamówione przez Berniniego Lorenzo Morelli, jeden z jego uczniów. Każdy z tych posągów mierzy 3,20 metra, czyli połowę wysokości Chrystusa i apostołów, które można zobaczyć na fasadzie Bazyliki św. Piotra. Kolumny pochodzą od słynnego marmur trawertynowy i tworzą przestrzeń podzieloną na trzy kryte przejścia. Środkowa, nieco wyższa, została stworzona do przejścia dla pływaków, podczas gdy dwie boki były przeznaczone dla pieszych. Okolice kolumnady Berniniego w Watykanie Ale Bernini nie tylko zaprojektował i zbudował spektakularną kolumnadę. Dbał również o środowisko. Szczególnie pracował z placem i bazyliką. Co do tego ostatniego, uważając schody na jego elewacji za zbyt długie, kazał je wykopać w celu obniżenia ich wysokości. Szanował też kolosalnego obelisk położony w centralnej części placu przy ul Papież Sykstus V w 1586 roku. Ten gigantyczny rzeźbiony kamień został przywieziony z Egiptu przez Caligula w 41 rne. Należy do czasów Nencoreo, faraona XII dynastii, który żył w XX wieku przed Jezusem Chrystusem. W tym czasie znajdował się w Circus Maximus w Rzymie. Po obu stronach obelisku znajdują się również dwie symetryczne fontanny. Jeden został wykonany przez samego Berniniego, a drugi autorstwa Carlo Maderno. A obok tego, na środku placu, kamienny dysk, który wyznacza dokładnie ten punkt geograficzny. Jeśli na nim staniesz, będziesz miał wrażenie, że jest tylko jeden rząd kolumn, ponieważ cztery istniejące są idealnie wyrównane. Bazylika św. Piotra i kolumnada Berniniego W sumie przestrzeń otaczająca Kolumnadę Berniniego zajmuje ogromne eliptyczne przedłużenie o głębokości 320 metrów i średnicy 240. Aby go zbudować, potrzeba było setek ludzi. Podobnie przybyło 44 000 metrów sześciennych marmuru trawertynowego Tivoli, około 30 kilometrów od Rzymu. Może pomieścić 300 000 osób. Ta wspaniała praca jest tak doskonała, że ​​kolumny zwiększają swoją średnicę na zewnątrz, aby skorygować możliwe optyczne zniekształcenie jej kontemplacji. Podobnie iz tego samego powodu fasada budynku bazylika św. Piotra jest połączony z placem dwoma zbieżnymi ramionami, które zapewniają poczucie bliskości. Ponadto kolumnada Berniniego została specjalnie zaprojektowana, aby stanowić wizualną oś Bazyliki św. Piotra. Kopuła Michała Anioła Ciekawostki związane z pomnikiem Jeśli chodzi o to wspaniałe dzieło Berniniego, jest kilka ciekawostek, które z pewnością Cię zainteresują. Pierwsza to to wyznacza granicę między Włochami a Państwem Watykańskim. Docenisz to w marmurowej linii znajdującej się na ziemi i przecinającej plac z boku na bok. Dokładnie, aby dostać się na Plac św. Piotra, najlepiej jest dostać się drogą prostoliniową Via de la Conciliazione, która część Castel Sant'Angelo i dociera do tego. Ale to miejsce wciąż oferuje kolejną ciekawostkę. Bardzo blisko środka placu znajduje się kamień przedstawiający Różę Wiatrów, a wokół niego czerwony bruk. Jeden z nich ma z ulgą serce, które według legendy jest sercem cesarza. Nero, wielki prześladowca chrześcijan. Posągi na kolumnadzie Berniniego Jak dojechać na Plac Świętego Piotra Nie będziesz miał problemu z dostaniem się do imponującego pomnika, ponieważ znajduje się tam autobus turystyczny który zatrzymuje się na placu. Ale jeśli wolisz iść samemu, najlepiej jest wziąć plik Metro Ottaviano. Podsumowując, Kolumnada Berniniego w Watykanie Jest to jedno z najbardziej imponujących dzieł włoskiego artysty, a w ogóle baroku. W rzeczywistości jego formy i posągi służyły jako wzór dla wielu innych dzieł tamtych czasów. Nie chcesz jej poznać? Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.
Urban VIII zmarł, a Bernini musiał szukać protektora poza Watykanem, jako że kolejny papież, Innocenty X wolał Borrominiego. Bernini powrócił w łaski dopiero następnego papieża, Aleksandra VII. Dla nowego protektora zrealizował zabudowę placu św. Piotra (kolumnada) Scala Reggia w kaplicy Sykstyńskiej, willę w Castel Gandolfo. Jeszcze na początku XX wieku do Bazyliki św. Piotra dochodziło się wąskimi uliczkami, zabudowanymi starymi domami, gdzie w oknach zwykle wisiało suszące się na słońcu pranie. W wędrówce pielgrzymom i turystom towarzyszyły odgłosy. Szmer fontann. Śmiechy i krzyki dzieci. Uliczny gwar. A w nocy – lekko rozświetlonej latarenkami, zawieszonymi na drewnianych palach – miauczenie wszechobecnych kotów. Musiało być coś niezwykłego w tym poszukiwaniu, w tym oczekiwaniu, aby wyjść wreszcie z ostatniego zaułka i zobaczyć cud.... Dziś do San Pietro prowadzi Via Della Conciliazione – wielka, zimna ulica – monstrum architektoniczne, choć niektórym się podoba. Jej budowę rozpoczął Benito Mussolini po podpisaniu traktatów laterańskich. To symbol pojednania Republiki Włoskiej ze Stolicą Apostolską i puszczenia w niepamięć upadku Państwa Kościelnego w 1870 roku. Ulicę zaprojektowali architekci Marcello Piacentini i Attilio Spaccarelli. Została jednak otworzona dopiero w 1950 z okazji inauguracji Roku Świętego. Symbolizuje drogę pojednania z Bogiem, jaką pielgrzym musi przebyć, zanim wstąpi do Jego domu, nim przestąpi próg najważniejszej świątyni katolicyzmu. Ulica prowadzi w otwarte ramiona kolumnady otaczającej owalny plac i zbudowanej przez Berniniego w latach 1656–67, w okresie pontyfikatu Aleksandra VII. Została skomponowana z 284 kolumn w porządku doryckim i 88 pilastrów granitowych, tworzących trzy szerokie galerie, na których ustawiono posągi świętych i papieży. Posągi przyjęły dość śmieszne pozy, ale nikt na nie nie patrzy, a ponieważ są dobrze ustawione, pełnią swoją funkcję ozdobną – pisał Stendhal w 1829 roku. W ten sposób nie tylko wyrażono mistyczny koncept ramion obejmujących cały chrześcijański świat, ale i rozwiązano problem procesji papieskich odbywających się na wolnym powietrzu. Kolumnada Berniniego jest po prostu genialna – to perfekcja sztuki. W centralnym punkcie placu znajduje się obelisk z czerwonego granitu, ustawiony z rozkazu papieża Sykstusa V już w 1586 roku. Obelisk mierzy 25 metrów wysokości. To ten sam obelisk, który został sprowadzony do Rzymu w 40 roku przez Kaligulę i zdobił cyrk Nerona na Vaticanum. Nie wiadomo, czy imperator kazał go wyciosać dla siebie w Egipcie, czy raczej – co jest bardziej prawdopodobne – zabrał z którejś ze świątyń. Stendhal twierdzi, że pochodził z prastarego miasta Heliopolis, nazywanego Kołyską Bogów, gdyż to tutaj, zgodnie z wierzeniami, na początku świata istniał nieruchomy ocean Nun – z niego wyłonił się bóg-stworzyciel Atum-Re, który zrodził pierwszych bogów. Był on drugim co do wysokości obeliskiem Romy – zaraz po obelisku laterańskim – ale na pewno najbardziej znaczącym. Przywieziono go statkiem specjalnie skonstruowanym w tym celu. Zaszczytu przeniesienia słupa granitowego z pierwotnego miejsca pobytu na plac dostąpił Domenico Fontana – bardzo zdolny szwajcarski architekt i inżynier. Choć Fontana pozostawił po sobie wiele interesujących dzieł (między innymi Bazylikę św. Jana na Lateranie) – jego imię rozsławiło właśnie przeniesienie obelisku. Manewr transportu był tak trudny, że wymagał czterech miesięcy, stu pięćdziesięciu koni i sześciuset ludzi. Fontana wykonywał go pod groźbą ścięcia głowy. W pobliżu czekał więc na niego powóz gotowy do ucieczki, w przypadku gdyby granitowy blok się rozbił, ukruszył lub pękł. Całą historię opisał później w swojej ilustrowanej księdze wydanej w 1590 roku. Della transportatione dell’obelisco Vaticano e delle fabriche di Sisto V. Do przemieszczenia granitowego słupa architekt użył tych samych an- tycznych systemów, które stosowali już Egipcjanie i Rzymianie, wznosząc monumentalne budowle. Na szczycie obelisku została umieszczona relikwia Świętego Krzyża (fragment drzewa Męki Pańskiej przywieziony z Ziemi Świętej przez cesarzową Helenę, matkę Konstantyna). Dawniej znajdowała się tam urna – kula z brązu – w której spoczywały prochy Juliusza Cezara. U podnóża cokołu rozpościera się róża wiatrów. Za każdym razem, kiedy patrzę na obelisk zdobiący plac św. Piotra, myślę o tym, co widział ten granitowy słup, czego był świadkiem i jak wiele mógłby opowiedzieć... Idąc do bazyliki, zawsze się pod nim zatrzymuję, patrzę, jak ludzie obojętnie go mijają... Dla mnie to jeden z najcenniejszych zabytków ludzkiej cywilizacji. Symetrycznie względem obelisku, po obu jego stronach, znajdują się dwie fontanny, które nie są bliźniacze, choć takimi się wydają. Dwie błyszczące piramidy białej piany – jak je nazwał Stendhal. Wcześniej fontanna była tylko jedna i zupełnie inna, ale i plac nie był ten sam co dziś... Pierwszą fontannę ustawił Innocenty VIII w 1490 roku (a więc jeszcze przed przeniesieniem na plac antycznego granitowego słupa), sytuując ją po prawej stronie, gdzie stała sobie spokojnie przez ponad sto lat. Przebudowy placu św. Piotra pod ką- tem „hydraulicznym” dokonał Carlo Maderno zrozkazu papieża „fontannisty” – Pawła V. W swoim projekcie utrzymał pierwotną linię fontanny, ale wyposażył ją w pewną innowację, która była też nowością w architekturze Rzymu – górną misę umieścił odwrotnie, tworząc zwieńczenie w rodzaju kapelusza. Fontanna Maderny nie jest zwyczajną fontanną, jak mogłoby się wydawać. Na pierwszy rzut oka nie robi specjalnego wrażenia, w porównaniu do innych wspaniałych i bardziej wystawnych urządzeń wodnych, które na każdym kroku zdobią Rzym. Jej niezwykłość polega jednak na tym, że strumień wody wznosi się na wysokość ośmiu metrów, a urządzenie przelewa jednorazowo aż trzysta hektolitrów wody. I jest drugą co do ilości przelewanej wody – po Fontannie di Trevi – fontanną w Rzymie. Arcydzieło wielkiego architekta stało samotnie przez pięćdziesiąt pięć lat, aż do czasów papieża Aleksandra VII Chigi, który obarczył Berniniego zaszczytem skonstruowania drugiej, pozornie bliźniaczej fontanny. Trzysta hektolitrów – to niemało. Pierwszy akwen, Acqua Paola, z którego czerpano wodę zasilającą instalacje hydrauliczne Placu św. Piotra, nie wystarczał na wprawienie w ruch dwóch fontann, tak aby obie tryskały na pożądaną wysokość. Brak wody spowodował, że dzieło Berniniego oddano do użytku dopiero w 1617 roku. Brak względny, ponieważ od samego początku istniał dostawca wody dla drugiej fontanny, i to nie byle jaki – książę rzymski Flavio Orsini. Proponował tysiąc hektolitrów ze swojego jeziora Bracciano. Niestety woda ta nie nadawała się do picia. Propozycję odrzucili Aleksander VII i Klemens X, ale przyjął ją w końcu Innocenty XI, nie bacząc na zdrowie Rzymian. I tak książę Orsini uczynił wodę niezdatną do picia wodą pitną, dzięki czemu fontanna Berniniego trysnęła na wysokość ośmiu metrów, tak jak fontanna Maderny. Teraz obie wylewają z siebie wodę na kształt wachlarzy, a ich cichy i monotonny szum rozchodzi się echem wśród kolumnady... Agnieszka Zakrzewicz Dominik Fontana "Della transportatione dell'obelisco Vaticano e delle fabriche di Sisto V", 1590 r.
Fontanna Bernińska I Obelisk Egipski W środku I Kolonie Doryckie Otaczające Plac Św. Piotra W Watycy Obraz Stock Editorial - Obraz złożonej z peters, kolumnada: 157707339 Bernini Giovanni Lorenzo, kolumnada, Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy
Bazylika św. Piotra jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc na całym świecie. Znana jest także jako Katedra Rzymska lub po prostu Watykan. Bazylika św. Piotra w Rzymie to kościół rzymskokatolicki znajdujący się na terenie Watykanu. Służy zarówno jako rezydencja papieża, jak i ważne sanktuarium dla katolików na całym świecie. Jej projekt architektoniczny jest wyjątkowy w porównaniu z innymi kościołami we Włoszech i w Bazyliki św. Piotra sięgają 24 r. kiedy to została założona przez cesarza Konstantyna w miejsce kilku wcześniejszych kościołów znajdujących się w tym samym miejscu. Jednak dopiero w 856 r. papież Leon IV wydał dekret oficjalnie nadający jej status katedry, co czyni ją jednym z najstarszych działających kościołów chrześcijańskich, który jest używany do dziś. Z biegiem czasu kościół św. Piotra był wielokrotnie odnawiany i przebudowywany, co wyjaśnia, dlaczego w jego murach w różnych okresach historii można podziwiać tak wiele stylów architektonicznych: Bizancjum, styl karoliński, romański i barokowy – wszystkie te style były wykorzystywane na przestrzeni wieków do dekoracji tego świętego treści artykułu1 Plac Świętego Piotra w Rzymie – podstawowe informacje o tym Historia Kolumnada Obelisk Inne elementy na Placu Świętego Piotra 2 Wydarzenia na Placu Świętego Piotra3 Zwiedzanie Placu Świętego Piotra4 Uroczystości na Placu Świętego PiotraPlac Świętego Piotra w Rzymie – podstawowe informacje o tym miejscuHistoria powstaniaPlac Świętego Piotra (po włosku: Piazza San Pietro) to bez wątpienia obowiązkowy punkt na liście miejsc do odwiedzenia podczas pobytu w Rzymie. Zwiedzanie go z pewnością będzie niezwykłym doświadczeniem!Właściwie znajduje się on w Watykanie, tuż przed Bazyliką Świętego Piotra. Powstawał w latach 1656-1667 na wniosek papieża Aleksandra VII, według projektu architekta Berniniego. Ten centralny plac Watykanu ma kształt prostopadłego owalu, który otwiera się na fasadę bazyliki, od drugiej zaś strony łączy się ze słynną Via della Conciliazione, czyli Drogą Pojednania. Ma 240 metrów średnicy i jest w stanie pomieścić aż osób!Kolumnada BerniniegoPlac otacza czterorzędowa kolumnada w porządku toskańskim, zakończona attyką. Składają się na nią 240 kolumny, zaś na attyce tych kolumn znajduje się 140 posągów postaci świętych. Co ciekawe, jednym z nich jest Polak – święty Jacek Odrowąża, W centralnym miejscu placu można podziwiać egipski obelisk, który pamięta jeszcze czasy prześladowań chrześcijan – jego powstanie to około XIII w Wedle tradycji był nawet świadkiem męczeńskiej śmierci świętego Piotra oraz innych chrześcijan. Kiedyś stał on w cyrku Nerona na cześć Juliusza Cezara, lecz w 1585 r. papież nakazał przeniesienie tegoż obelisku na środek placu. Obelisk ma prawie 40 metrów wysokości, zaś na jego szczycie przechowywane są relikwie Krzyża Świętego jako symbol zwycięstwa chrześcijaństwa nad elementy na Placu Świętego Piotra Po obu stronach obelisku znajdują się dwie takie same fontanny – jedna z nich została zaprojektowana w w 1614 r. przez Maderna, druga zaś w 1675 r. przez Berniniego. Pomiędzy kolumnadą a bazyliką znajduje się Spiżowa Brama, której strzeże Gwardia Szwajcarska. Jest to jedna z trzech bram, którymi można dostać się do państwa Watykan. Z Placu Świętego Piotra można oczywiście podziwiać Bazylikę Świętego Piotra, a także Kaplicę Sykstyńską. Wydarzenia na Placu Świętego PiotraPlac Świętego Piotra był miejscem wielu niezwykle ważnych wydarzeń i uroczystości kościelnych, w tym licznych kanonizacji i beatyfikacji. Na placu w 1981 r. papież Jan Paweł II został postrzelony przez zamachowca. Dotychczas największe uroczystości to:beatyfikacja Jana Pawła II – ok. 1,5 mln wiernych;kanonizacja Jana XXIII i Jana Pawła II – ok. 800 tys. wiernych;pogrzeb Jana Pawła II – ok. 300 tys. wiernych;ogłoszenie wyboru Jorge Mario Bergoglio na papieża – ok. 250 tys. wiernych. Zwiedzanie Placu Świętego PiotraNależy zaznaczyć, że zwiedzanie Placu Świętego Piotra jest umożliwione wszystkim chętnym i to na dodatek całkowicie bezpłatne. Na plac można wejść w każdej chwili dnia i nocy, nie jest on zamykany o żadnej porze. Główne wejście na plac znajduje się od strony wspomnianej już Via della Conciliazione. Warto pamiętać, że chętnych do odwiedzenia Placu Świętego Piotra nie brakuje, więc zwykle zwiedzanie odbywa się wraz z tłumem innych turystów. Oczywiście w sezonie letnim i w godzinach szczytu tych osób jest więcej, natomiast wybierając się na plac wcześnie rano lub pod koniec dnia, możemy liczyć na nieco mniejszy ścisk. Zwiedzanie Placu Świętego Piotra warto od razu połączyć ze zwiedzaniem innych watykańskich zabytków, takich jak Bazylika Świętego Piotra i Muzea Watykańskie. Wszystkie te miejsca znajdują się niedaleko od siebie, więc połączenie ich zwiedzania jest z pewnością dobrym pomysłem. Pamiętajmy również, że przed wejściem na Plac Świętego Piotra, obowiązkowo trzeba przejść przez kontrolę bezpieczeństwa. Przed bramkami wykrywającymi metal ustawiają się kolejki, które często są dość długie, więc warto uzbroić się w cierpliwość oraz coś do picia. W okolicach Placu Świętego Piotra znajduje się wiele restauracji i kawiarni, w których można zarówno zjeść smaczny obiad, jak i po prostu usiąść i napić się kawy. Nie musimy więc martwić się o zabranie ze sobą prowiantu na czas zwiedzania. Jeśli jesteś zainteresowany zwiedzaniem Rzymu musisz zainteresować się także artykułem Zwiedzanie na Placu Świętego PiotraPlac Świętego Piotra to oczywiście miejsce bezpośrednio związane z kultem religijnym i z chrześcijaństwem w ogóle. Jeżeli ktoś chciałby podczas zwiedzania jednocześnie wziąć udział w jednej z uroczystości kościelnych organizowanych na placu, to oczywiście jest taka w każdą środę o godzinie 9 rano na Placu Świętego Piotra odbywają się audiencje generalne z udziałem papieża. Bilety na audiencje generalne są bezpłatne, a kalendarz ceremonii papieskich z ich rozpiską można znaleźć w Internecie na stronie Prefektury Domu Papieskiego. Ponadto co niedzielę o godzinie 12:00 na Placu Świętego Piotra odbywa się modlitwa Anioł Pański z udziałem papieża. Wzięcie udziału w takiej uroczystości nie wymaga posiadania żadnych biletów, natomiast trzeba pamiętać, że takie wydarzenia przyciągają tłumy wiernych i turystów. Plac Świętego Piotra został co prawda zaprojektowany z myślą o tym, aby zmieścić jak największą ilość wiernych, jednak mimo to, warto dotrzeć na miejsce z dużym wyprzedzeniem.
Dziwisza - relacja z cotygodniowej audiencji papieża na placu św. Piotra. (RWE, 13.05.1981) 1982 Kanonizacja bł. Maksymiliana Kolbego 10 października Jan Paweł II kanonizował bł.
Plac Świętego Piotra Widok z dachu bazyliki św. Piotra Państwo Watykan Miejscowość Watykan Położenie na mapie Watykanu Położenie na mapie Włoch Położenie na mapie Lacjum Położenie na mapie Rzymu 41°54′08,0″N 12°27′23,0″E/41,902222 12,456389 Multimedia w Wikimedia Commons Plac przed przebudową, ok. 1600 Plac świętego Piotra (wł. Piazza San Pietro) – plac znajdujący się przed bazyliką św. Piotra w Watykanie, należący do osi łączącej bazylikę i Via della Conciliazione. Został zaprojektowany w 1656 przez Berniniego jako prostopadły owal, który od strony zachodniej za pośrednictwem części w kształcie trapezu otwiera się na fasadę bazyliki, od strony wschodniej wychodzi na przebitą w latach 30. XX w. Via della Conciliazione. Kolumnada Berniniego[edytuj | edytuj kod] Otacza go portyk Berniniego zbudowany w latach 1656-1667. Olbrzymia, czterorzędowa kolumnada w porządku toskańskim, zwieńczona jest attyką, na której ustawiono posągi 140 świętych. Wśród nich, po lewej stronie, na wysokości fontanny, można znaleźć pomnik św. Jacka Odrowąża, dominikanina. Symbolika kolumnady ma związek z kontrreformacją i można się w niej dopatrywać wyciągniętych rąk Kościoła, pragnących ogarnąć wszystkich. Obelisk[edytuj | edytuj kod] Centralne miejsce placu zajmuje jeden z trzynastu egipskich obelisków w Rzymie. Pierwotnie zdobił cyrk Nerona, gdzie został ustawiony na cześć Juliusza Cezara (dlatego nazywano go potocznie „Julia”)[1]. Wedle tradycji był świadkiem męczeńskiej śmierci św. Piotra i innych chrześcijan. Obelisk pochodzi z XIII w. w latach 37-41 sprowadzono go do Rzymu z polecenia cesarza Kaliguli. Sam obelisk w takiej postaci, jak go przywieziono z Egiptu, ważył 487 ton i miał 25,5 m wysokości. W tym celu zbudowano specjalny, jednomasztowy statek o ładowności 2,5 tys. ton, uznany wówczas za cud techniki. Maszt statku był tak gruby, że czterech ludzi ledwo mogło go objąć. Ładunek umieszczono na pokładzie, zaś by zapewnić statkowi stabilność pod pokład, w charakterze balastu, załadowano 60 tys. korców soczewicy. Przy ustawianiu obelisku w cyrku Nerona pracowało 20 tys. ludzi[1]. „Julia” była jedynym obeliskiem, który nie został zburzony po zdobyciu Rzymu przez Wizygotów w 410 r. W 1586 papież Sykstus V polecił przenieść go na obecne miejsce architektowi Domenico Fontanie[2]. Obelisk opatrzono wtedy inskrypcjami w języku łacińskim: od strony wschodniej: ECCE CRUX DOMINI/FVGITE PARTES ADVERSAE/VICIT LEO DE TRIBV JUDA – Oto krzyż Pana, uciekajcie nieprzyjaciele, zwyciężył lew z plemienia Judy od strony zachodniej: SANTISSIME CRVCI/SIXTUS V PONT MAX/CONSECRAVIT E PRIORE SEDE/ANNVLSVM/ET CAESS AVG TIB/I L ABLATUM/MDLXXXVI – Sykstus V papież, poświęcił Najświętszemu Krzyżowi ten kamień wyrwany ze swojego pierwotnego miejsca posadowienia za panowania cesarzy Augusta i Tyberiusza oraz przeniesiony w roku 1586 drugi napis u dołu: CHRISTVS VINCIT/CHRISTVS REGNAT/CHRISTVS IMPERAT/CHRISTUS AB OMNI MALO PLEBEM SVAM DEFENDAT – Chrystus zwycięża, Chrystus króluje, Chrystus panuje, Chrystus broni lud swój od wszelkiego zła od strony południowej na bazie: SIXTVS V PONT MAX/OBELISCVM VATICANVM/DIS GENTIVM/IMPIO CVLTV DICATVM/AB APOSTOLORVM LIMINA/OPEROSO LABORE/TRANSTVLIT/AN MCLXXXVI PONT II – Sykstus V papież, obelisk watykański pierwotnie poświęcony niegodnemu kultowi bogów pogańskich, przeniósł do grobów apostołów ogromnym nakładem pracy w roku 1586, drugim swojego pontyfikatu od strony północnej na bazie: SIXTUS V PONT MAX/CRVCI INVICTAE/OBELISCVM VATICANVM/AB IMPVRA SVPERSTITONIS/EXPIATUM IVSTIVS/ET FELICIVS CONSECRAVIT/AN MDLXXXVI PONT II – Sykstus V papież, poświęcił godniej i szczęśliwiej Niezwyciężonemu Krzyżowi obelisk watykański oczyszczony z bezbożnych zabobonów w roku 1586, drugim swego pontyfikatu. Wraz z podstawą i krzyżem obelisk mierzy obecnie 39,81 m wysokości. Bernini przy projektowaniu placu wykorzystał go jako punkt wskazujący środek owalu. W roku 1675 zaprojektował otaczającą go fontannę. Fontanny[edytuj | edytuj kod] Na placu symetryczne ustawiono jeszcze dwie fontanny. Jedna z nich, znajdująca się po prawej stronie placu, jest dziełem Maderny, a druga jest jej wierną kopią (dzieło Fontany). Po lewej stronie, pomiędzy bazyliką a kolumnadą znajduje się Spiżowa Brama strzeżona przez Gwardię Szwajcarską. W głębi widoczne są Schody Królewskie – Scala Regia – dzieło Berniniego. Wizerunek Matki Bożej[edytuj | edytuj kod] Osobny artykuł: Mater Ecclesiae. W 1980 podczas spotkania UNIV jeden student spytał Jana Pawła II, czemu na placu brakuje wizerunku Matki Bożej. Papież zgodził się na jego wykonanie. Projekt przedstawili członkowie Opus Dei, wykonał go hiszpański architekt Javier Cotello. 8 grudnia 1981 roku Jan Paweł II poświęcił obraz[3]. Wizerunek znajduje się po prawej stronie od bazyliki św. Piotra. Ważne wydarzenia[edytuj | edytuj kod] Plac był świadkiem wielu uroczystości roku kościelnego, beatyfikacji i kanonizacji, co środę odbywają się audiencje generalne. Na tym placu 13 maja 1981 papież Jan Paweł II został postrzelony przez zamachowca. Największe zgromadzenia na placu: pogrzeb Jana Pawła II – ok. 300 tys. wiernych[4] (pierwsze sektory zajmowały orszaki przedstawicieli rządów państw z całego świata; poza placem zgromadziło się ponad 4 000 000 pielgrzymów, głównie z Polski)[potrzebny przypis]. kanonizacja św. Josemarii Escrivy – ok. 500 tys. wiernych kanonizacja o. Pio – ok. 300 tys. wiernych beatyfikacja Jana Pawła II – ok. 1,5 mln wiernych ogłoszenie wyboru Jorge Mario Bergoglio na papieża – ok. 250 tys. wiernych kanonizacja Jana XXIII i Jana Pawła II – ok. 800 tys. wiernych. Panorama placu św. Piotra Zobacz też[edytuj | edytuj kod] Plac św. Marka w Wenecji Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ a b Feldhaus Franz Maria: Maszyny w dziejach ludzkości od czasów najdawniejszych do Odrodzenia, Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1958, s. 136. ↑ Władysław Węglarz SDS: Bazylika Świętego Piotra. Przewodnik Szczegółowy. Kraków: Wydawnictwo Salwatoriańskie, 1994, s. 36. ISBN 83-902178-1-3. ↑ Jan Paweł II i Opus Dei: Rozmowa z Biskupem Javierem Echevarríą (cz. 2/3) – Opus Dei, [dostęp 2017-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-21]. ↑ 2005-04-08: Pogrzeb papieża Jana Pawła II – Wikinews, wolne źródło informacji, [dostęp 2017-11-26].
Kardynał Konrad Krajewski na Placu Świętego Piotra. Luty 2016. Tekst ukazał się po raz pierwszy w grudniu 2019 r. Kardynał Konrad Krajewski pełni funkcję jałmużnika papieskiego. Zajmuje się działalnością charytatywną Stolicy Apostolskiej. Do Watykanu trafił "przypadkowo".
Najsłynniejsza kolumnada to ta na pl. Świętego Piotra w Rzymie. Ale równie ciekawa pod względem architektonicznym znajduje się w Fatimie. Kolumnada to rząd kolumn połączonych ze sobą architrawem, czyli głównym elementem belkowania. Ta najsłynniejsza, zaprojektowana przez renesansowego artystę Berniniego, okala na kształt ramion plac św. Piotra w Berniniego, która pierwotnie powstała jako samodzielna konstrukcja architektoniczna, została przyłączona do Bazyliki św. Piotra w trakcie jednego z etapów rozbudowy świątyni. Kolumnada wyznacza przestrzeń zamkniętą i otwartą zarazem, w zależności od miejsca, gdzie staniemy, zwiedzając Watykan. Chodzi o to, że kiedy spaceruje się po placu, kolumny o potężnym obwodzie dają wrażenie zamkniętej przestrzeni przez to, że się na siebie nakładają. Tymczasem kiedy podejdziemy do jakiejś fontanny na placu, kolumny zaczną się rozchodzić i możemy zobaczyć to, co znajduje się po zewnętrznej stronie w Rzymie jest najsłynniejsza, ale nie jedyna, jaką mogą podziwiać wierni pielgrzymujący do różnych miejsc także:Lourdes na południu Indii? Poznaj Sanktuarium Maryjne w Vailankanni [galeria]W Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Fatimie kolumnada złożona z 200 elementów łączy bazylikę główną z przyległymi zabudowaniami. Jej twórcą jest portugalski architekt António Lino, który pomiędzy kolumnami stworzył ponadto 14 ołtarzy ozdobionych ceramicznymi obrazami przedstawiającymi kolejne stacje drogi krzyżowej. Brak wśród nich jednak często spotykanej piętnastej stacji nawiązującej do zmartwychwstania kolumnadzie przy Bazylice Św. Piotra stoi 200 rzeźb, tymczasem na kolumnadzie w Fatimie znajdujemy ich 17. Cztery z nich, o wysokości ponad 3 metrów, upamiętniają wielkich portugalskich świętych, takich jak św. Jan Boży, św. Antoni Padewski (ur. w Lizbonie), św. Jan de Brito i św. Noniusz (Nuno) Álvares także:Bazylika św. Antoniego w PadwiePozostałe figury są mniejsze i przedstawiają innych świętych, prawie wyłącznie założycieli zgromadzeń zakonnych – wśród nich choćby św. Teresę z Ávila, św. Ignacego Loyolę, św. Szymona Stocka i św. Marcelina pochodzi z hiszpańskiej edycji serwisu AleteiaCzytaj także:O tym, jak architekt katedry w Monachium zadrwił z diabła
Żadne z dzieł sztuki znajdujących się w Bazylice św. Piotra nie jest obrazem, a jedynie sprawiają wrażenie obrazów. Są one głównie freskami lub mozaikami, które zostały wykonane z tak dużą ilością wyszukanych szczegółów, że wydają się być obrazami. Na środku placu stoi pochodzący z Egiptu 25-metrowy obelisk.
Fontane di Piazza San Pietro – wodne fajerwerki na Placu św. Piotra Fontanny na Palcu św. Piotra, Giuseppe Vasi, Delle magnificenze di Roma antica e moderna, 1747, zdj. Wikipedia Stojąc na Placu św. Piotra i wodząc wzrokiem po otaczających go cudach architektury, dopiero po chwili zwrócimy uwagę na dwie fontanny znajdujące się po obydwu stronach obelisku Vaticano. Ich uroda nie powala, ale szum wody i jej rozpryskujące się krople, w słoneczne dni tworzące świetlisty parawan wielobarwnej mgły, dopełniają idealną harmonię tego miejsca – urbanistycznego arcydzieła. Stojąc na Placu św. Piotra i wodząc wzrokiem po otaczających go cudach architektury, dopiero po chwili zwrócimy uwagę na dwie fontanny znajdujące się po obydwu stronach obelisku Vaticano. Ich uroda nie powala, ale szum wody i jej rozpryskujące się krople, w słoneczne dni tworzące świetlisty parawan wielobarwnej mgły, dopełniają idealną harmonię tego miejsca – urbanistycznego arcydzieła. Stare sztychy ukazują je jako tryskające silnymi strumieniami wody, niemal jak gejzery, tak że nie widać kolejnych talerzy fontann. Dziś są to dość rachityczne strugi, poprzez które odsłaniają się poszczególne ich elementy. Są do siebie bardzo podobne, choć nie są identyczne. Rozróżnić je możemy po znajdujących się na ich trzonach reliefach, informujących o fundatorach. Każda z fontann składa się z obszernej dolnej misy, trzonu i dwóch stopniowo zmniejszających się basenów. Dzięki temu woda mogła spływać jak po kaskadach, przez stulecia wywołując u przyjezdnych zachwyty nad cudami natury połączonymi z inżynierią. Obydwie wykonano z granitu i trawertynu. Mają 8 metrów wysokości, a ich baseny 28 metrów obwodu (dolny) oraz 16 metrów i 12 metrów (górne). Swoje miejsce i ostateczny kształt uzyskały w momencie ukończenia kolumnady Berniniego okalającej Plac św. Piotra, ale początki jednej z nich sięgają odległych czasów. Woda dopływała do Watykanu już za czasów cesarza Trajana (98–117) dzięki wybudowanemu przez niego akweduktowi (Acqua Traiana). Trudno to sobie wyobrazić, ale czerpana była z miejscowości Bracciano, leżącej w odległości około 50 kilometrów od Rzymu. W 1490 roku z polecenia papieża Innocentego VIII zbudowano przeznaczoną dla pielgrzymów fontannę po prawej (stojąc przodem do bazyliki), północnej stronie placu. Mogli w niej ugasić pragnienie i umyć się po długiej drodze. Niezastąpiony kronikarz Stefano Infessura opiewał jej piękno, pisząc o dwóch – zdobionych herbami papieskimi i reliefami – kolistych basenach, z których spływała woda; kończył uwagą, „iż nic podobnego nie można znaleźć nigdzie w Italii”. Dziesięć lat później fontannę odnowił papież Aleksander VI, nakazując dobudowanie do niej dodatkowego poidła dla koni. Tak dotrwała aż do początku XVII wieku. Wtedy papież Paweł V, ten, którego dumne imię widnieje na fasadzie bazyliki, przebudował i zmodernizował akwedukt Trajana, nazwany na jego cześć Acqua Paola. Papież nakazał też przebudowę fontanny. Acqua Paola kończy swój bieg na wzgórzu Janikulum (Gianicolo) na wysokości 266 metrów nad poziomem morza, w wybudowanej również przez papieża Pawła V innej fontannie dell’Acqua Paola. Stamtąd, przez poprowadzone rury, przepływała do fontanny na Placu św. Piotra. Autorem jej nowej formy był Carlo Maderno – twórca licznych fontann w mieście. Zbudował on nowy, wieloboczny, podwyższony kilkoma stopniami basen. Zachował środkową misę starej fontanny, a górną zastąpił odwróconym talerzem (rodzajem grzyba), który pokryto kamiennymi łuskami, uzyskując w ten sposób znakomity efekt optyczny. Woda tryskająca na kilka metrów w górę, spadając uderzała w kamienne podłoże grzyba, rozpryskując się w niezliczone krople, które w promieniach słońca połyskiwały tysiącami barw, czasem nawet tworząc tęczę. Usunięto stare herby poprzednich fundatorów, zastępując je herbem Pawła V i umieszczonymi w płycinach cokołu wizerunkami orła i smoka – heraldycznymi symbolami rodu Borghese, z którego papież się wywodził. W tym momencie plac przed bazyliką urozmaicała jedna fontanna. Zmieniło się to po zaprojektowaniu Placu św. Piotra (Piazza di San Pietro), a przede wszystkim kolumnady, przez Gian Lorenza Berniniego w połowie XVII wieku. Aby jego przestrzeń odpowiednio ujednolicić, po przeciwległej, południowej stronie placu należało wybudować drugą fontannę. Uczynił to również Bernini, wzorując się na fontannie Maderny, ale dopiero za panowania papieża Klemensa X (1667). I to jego herb (sześć gwiazd) widnieje na trzonie fontanny, zwanej też fontanną Klemensa X. Zauważymy tam również inskrypcję upamiętniającą papieża Pawła VI, który fontannę w XX wieku odnowił.

Plac Świętego Piotra na Watykanie - kolumnada Berniniego, fontanny Plac Świętego Piotra – Wikipedia, wolna encyklopedia Zawsze po drodze - Jednodniowy Watykan

Nie znaleziono szukanej frazy! Poniżej znajduje się fraza najbardziej przypominająca św. Piotra na WatykanieBazylika św. Piotra na WatykanieBazylika św. Piotra na Watykanie ( wł. San Pietro in Vaticano) – zbudowana w latach 1506 - 1626 rzymskokatolicka bazylika na placu św. Piotra na Watykanie .To drugi co do wielkości kościół na świecie (powierzchnia: 23 000 m²; większą świątynią jest tylko Bazylika Matki Boskiej Królowej Pokoju w Jamusukro powierzchnia: 30000 m²) i jedno z najważniejszych świętych miejsc chrześcijaństwa .Wedle tradycji bazylika stoi na miejscu ukrzyżowania i pochówku św. Piotra , uznawanego za pierwszego papieża – jego grób leży pod głównym ołtarzem. W bazylice i w jej podziemiach znajdują się także groby innych papieży, w tym Jana Pawła II .Spis treści1 Historia Bazylika Nowa bazylika2 Wnętrze Część Kaplice3 Archiprezbiterzy Bazyliki Watykańskiej4 Pozostałe bazyliki papieskie w Rzymie5 Zobacz też6 Linki zewnętrzne7 Przypisy Historia budowliFigura św. Piotra we wnętrzu bazylikiWnętrze Bazyliki św. PiotraWatykan – św. Jan na medalionie pod kopułą bazylikiWidok wnętrza kopułyKolumnada Berniniego na Placu św. PiotraDetal attyki – Kolumnada Berniniego Bazylika wczesnochrześcijańskaBazylika została zbudowana przez Konstantyna Wielkiego ok. 324 r. jako świątynia memorialna nad grobem świętego Piotra . Była to duża (122,0 x 64,0 m), pięcionawowa bazylika zakończona poprzeczną nawą – transeptem z przylegającą do niej absydą w osi nawy głównej. Od wschodu poprzedzało ją duże atrium z fontanną umieszczoną w jego części centralnej (z fontanny zachowała się rzeźba szyszki pinii umieszczona w niszy na dziedzińcu Szyszki na Watykanie ).Bazylika, położona poza murami Rzymu , stała się miejscem pielgrzymek dla wyznawców chrześcijaństwa. Po jej ograbieniu przez arabskich piratów (w 846 ) papież Leon IV podjął decyzję o otoczeniu bazyliki i przylegających do niej budynków murem obronnym . W ten sposób powstało tzw. "miasto leonowe". Nowa bazylikaNa początku XVI wieku , papież Juliusz II , podjął decyzję o zburzeniu grożącej zawaleniem bazyliki z czasów Konstantyna i zbudowaniu w tym miejscu nowej świątyni. Zadanie powierzył Donato Bramantemu , który zaprojektował świątynię na planie centralnym krzyża greckiego z kopułą nad przecięciem naw. Budowę rozpoczęto w 1506 r. Po śmierci Bramantego ( 1514 ), budowę kontynuował Rafael wraz z pomocnikiem Bramantego – Guliano da Sangallo. Rafael zaproponował zmianę w projekcie z planu centralnego na bazylikę z podłużną nawą główną. Prace przerwała jego przedwczesna śmierć w 1516 r. Na jego miejsce pojawił się Baldassare Peruzzi , który ponownie zmienił koncepcję bazyliki, wracając do układu budowli centralnej. Musiał się również zmierzyć z innym problemem – układ kolumn pod kopułą okazał się być zbyt słabym i zaczął pękać. Peruzzi rozwiązał to przez pogrubienie kolumn i dostawienie dodatkowych filarów. Niestety i jego kariera, jako budowniczego bazyliki św. Piotra kończy się dość szybko, a dokładniej w 1527 Sacco di Roma , gdy to fundusze przeznaczone na konstrukcje kościelne mocno ubożeją. Po kilku miesiącach budowniczym zostaje Antonio da Sangallo. Sangallo młodszy chce jednak zmienić koncepcję bazyliki, wydłużając całość w jedną stronę, oraz wprowadzeniem elewacji osobą odpowiedzialną za budowę bazyliki został Michał Anioł ( 1546 ), który stworzył nowy (i w znacznym stopniu ostateczny) późnorenesansowy projekt kościoła, mający najwięcej wspólnego z projektem Bramantego z 1505 r. W porównaniu z Bramantem projekt Michała Anioła cechuje większa zwartość i jednolitość planu oraz monumentalizm elewacji, zdradzający związki z architekturą starożytnego Rzymu. Po objęciu kierownictwa Michał Anioł rozpoczął budowę trzech absyd i kopuły. Prace prowadził do śmierci, czyli do 1564 r. W tym czasie ukończono budowę absydy z lewej strony bazyliki oraz bęben Bramantego, Rafaela i Michała Anioła było kontynuowane przez architektów Pirro Ligorio , Vignolę , Giacomo della Porta (który w 1590 ukończył kopułę według projektu Michała Anioła), Domenico Fontana , Giovanni Fontana i Carlo Maderno (od 1605 ). Ten ostatni na polecenie papieża Pawła V zmienił plan kościoła na krzyż łaciński dobudowując podłużną nawę od wschodu oraz zaprojektował obecną fasadę od strony placu św. Piotra, utrzymaną w duchu baroku .Bazylika św. Piotra została konsekrowana 18 listopada 1626 przez papieża Urbana VIII . Przez wiele lat był to największy kościół bazylikidługość zewnętrzna - ponad 211,00 m;długość wewnętrzna - 186,00 m;długość nawy poprzecznej - 137,50 m;szerokość nawy głównej - 27,00 mwysokość nawy głównej - 46,00 kopułyciężar całkowity - ok. 14000 ton;wysokość zewnętrzna (od poziomu ulicy do wierzchołka krzyża na kopule) - 133,30 m;wysokość wewnętrzna (od posadzki do brzegu latarni): 117,57 m;średnica zewnętrzna - 58,90 m;średnica wewnętrzna: m 41,50[1] Wnętrze bazyliki PrzedsionekKościół poprzedza przedsionek, którego głębokość wynosi 13,0 m. Front kościoła to 13,0 m fasada przedsionka zaprojektowana przez Carlo Maderno . Nad wejściem znajduje się sala połączona z pałacem papieskim. Z środkowego balkonu tej sali nowo wybrany papież udziela błogosławieństwa Urbi et Orbi – Miastu i Światu. Fasadę wieńczą rzeźby przedstawiające 11 apostołów (brakuje tylko św. Piotra), Jana Chrzciciela oraz ustawiona w części centralnej, figura Chrystusa. Na sklepieniu przedsionka, w środkowej części, umieszczono mozaikę Giotta Navicella pochodzącą z pierwszej bazyliki. Mozaika przedstawia Chrystusa ratującego łódź apostołów na wzburzonym przedsionka do wnętrza bazyliki prowadzi pięcioro drzwi, z których środkowe ozdobione płaskorzeźbami z scenami z życia i śmierci św. Piotra zostały wykonane na polecenie Eugeniusza IV , w XV wieku przez Filarete do pierwszej bazyliki. Drzwi skrajne po prawej stronie to Święta Brama otwierana z okazji roku świętego . Zdobią je płaskorzeźby z scenami z Ewangelii oraz przedstawienie otwarcia Bramy w 1950 r. przez papieża Piusa XII . (Brama została wykonana przez Vico Consorti na zamówienie Piusa XII o otwarta po raz pierwszy 24 grudnia 1949 ). Brama od strony bazyliki jest niewidoczna, zasłania ją mur, który zostanie zburzony a brama otwarta dopiero po ogłoszeniu kolejnego jubileuszu roku świętego. Drzwi skrajne po lewej stronie to Brama Śmierci, wykonana przez Giacomo Manzu w 1964 . Część centralnaW centralnej części kościoła, pod kopułą, znajduje się ołtarz główny, tzw. papieski, nad nim wykonany z brązu barokowy baldachim zaprojektowany przez Berniniego na polecenie papieża Urbana VIII . Brąz do wykonania konfesji św. Piotra pochodzi z belkowania przedsionka rzymskiego Panteonu . Cztery kolumny podtrzymujące baldachim o wysokości 28,0 m mają charakterystyczne dla baroku skręcone trzony . Ołtarz znajduje się ok. 7,0 m nad grobem św. Piotra (według badań archeologicznych przeprowadzonych w latach 1939 - 1950 ). Od ołtarza prowadzi zejście do Krypty św. Piotra (niedostępne dla zwiedzających). Cztery masywne filary podtrzymują kopułę o średnicy 42 m. Jej wnętrze podzielone zostało na ułożone promieniście pola i ozdobione mozaikami Cavaliera d'Arpino. Z poziomu posadzki najwyraźniej widoczne są podobizny czterech ewangelistów znajdujące się na pendentywach . We wnętrzu latarni wieńczącej kopułę zbudowany został balkon dostępny dla prawej stronie ołtarza papieskiego znajduje się XIII-wieczny brązowy posąg Błogosławiącego św. Piotra, dzieło Arnolfo di Cambio . W niszach filarów podtrzymujących kopułę umieszczono figury świętych: Longina, Heleny (matki Konstantyna Wielkiego ), Weroniki i Andrzeja Apostoła . Pod figurami św. Longina i św. Andrzeja znajdują się zejścia do Grot Watykańskich, w których znajdują się sarkofagi papieskie i kaplice. W krypcie konfesji św. Piotra widoczny jest grób św. absydzie kończącej część prezbiterialną , w otoczeniu pomników Pawła III i Urbana VIII znajduje się ołtarz zwany Katedrą św. Piotra. W centralnej jego części umieszczono brązowy tron (katedrę), w którego wnętrzu umieszczono drewniany tron pochodzący z przełomu XII-XIII wieku (jak ustalono podczas badań wykonanych w 1974 r.). Według tradycji miał to być jednak tron używany przez samego św. Piotra. Katedrę otaczają rzeźby przedstawiające ojców kościoła: św. Ambrożego , św. Augustyna , św. Atanazego i św. Jana Złotoustego . Powyżej umieszczono witraż wyobrażający Ducha Świętego. Ołtarz został wykonany w 1665 przez główną bazyliki przekrywa sklepienie kolebkowe ozdobione kasetonami . Na posadzce zaznaczono długość największych kościołów chrześcijańskich. W połowie długości nawy widnieje odległość 103,5 m odnosząca się do jedynego, uhonorowanego w ten sposób, polskiego kościoła – Bazyliki Mariackiej Wniebowzięcia NMP w Gdańsku . ObejścieRamiona transeptu z prezbiterium łączy obejście. Po lewej stronie umieszczony jest monumentalny pomnik modlącego się Aleksandra VII . Poniżej umieszczono symboliczne postacie uosabiające śmierć i prawdę . Jest to dzieło głębi obejścia, na prawo od nagrobka Aleksandra VII, znajduje się ołtarz pochodzący z pierwszej, konstantyńskiej bazyliki, z postacią Matki Boskiej, Matki Kościoła. Tytuł ten został nadany w 1964 r. przez Pawła VI . Dalej płaskorzeźba ołtarza z połowy XVII wieku przedstawiająca Attylę pod Rzymem. Jest to ołtarz Leona Wielkiego , pierwszego papieża pochowanego w bazylice konstantyńskiej. KapliceDo naw bocznych przylegają liczne kaplice. W pierwszej od wejścia po prawej stronie kościoła jest umieszczona Pietà watykańska . Od czasu uszkodzenia rzeźby przez szaleńca osłania ją kuloodporna szyba. Rzeźba została wykonana w 1498 r. przez 24-letniego, nieznanego jeszcze wtedy Michała Anioła . Na szarfie widnieje ledwo widoczny napis: Michael Angelus Bonarotus Florentinus faciebat ("wykonał Michał Anioł Buonarroti Floreńczyk"). Napis został umieszczony przez samego mistrza, który zorientował się, że jego dzieło przypisywane jest innym twórcom a jego nazwiska nikt nie wnęką, w której umieszczona jest Pietà , znajduje kaplica Krucyfiksu, w której można zobaczyć średniowieczny krucyfiks , dzieło Pietro Cavalliniego. Naprzeciw tej kaplicy umieszczony jest pomnik królowej Szwecji – Krystyny Wazy , która pod koniec życia przeszła na wiarę katolicką, osiadła w Rzymie i po śmierci ( 1689 ) została pochowana w podziemiach bazyliki. Kolejne kaplice to: św. Sebastiana, Sakramentu (mająca połączenie z pałacem papieskim). Po stronie lewej, na wysokości pomnika królowej Krystyny znajduje się pomnik Marii Klementyny Sobieskiej , wnuczki Jana III Sobieskiego oraz pomnik jej męża Jakuba Stuarta i dwóch ich synów: Karola Edwarda i Henryka Benedykta , kardynała. Archiprezbiterzy Bazyliki WatykańskiejGiovanni (1053)Deusdedit (1092)Azzo (1103-1104) Rustico (1128-1131?)Griffone (1138-1139) Pietro (ok. 1140?-1144) Bernard ( Giovanni da Sutri ( Ugo (przed 1200-1206?) Guido Pierleone ( Stefano Normandis dei Conti (1229-1254) [1] Riccardo Annibaldi (1254-1276) [2] Giovanni Gaetano Orsini (później papież Mikołaj III ) (1276-1277) [3] Matteo Orsini Rosso (1278-1305) [4] Napoleone Orsini Frangipani (1306-1342) [5] Annibaldo di Ceccano (1342-1350) [6] Guillaume de La Jugie (1352-1366) [7] Rinaldo Orsini (1366-1374) [8] Hugues de Saint-Martial (1374-1378) [9] Philippe d'Alençon ( [10] Cristoforo Maroni (1397-1404) [11] Angelo Acciaioli (1404-1408) [12] Antonio Calvi (1408-1411) [13] Pedro Fernandez de Frias (1412-1420) [14] Antonio Correr (1420-1434) [15] Giordano Orsini (1434-1438) [16] Julian Cesarini (1439-1444) [17] Pietro Barbo (później papież Paweł II ) (1445-1464) [18] Richard Olivier (1464-1470) [19] Giovanni Battista Zeno (1470-1501) [20] Juan López (1501) [21] Ippolito d'Este (1501-1520) [22] Franciotto Orsini (1520-1530) [23] Francesco Cornaro (1530-1543) [24] Alessandro Farense (1543-1589) [25] Giovanni Evangelista Palotta (1589-1620) [26] Scipione Caffarelli-Borghese (1620-1633) [27] Francesco Barberini (1633-1667) [28] Carlo Barberini (1667-1704) [29] Francesco Nerli (1704-1708) [30] (1708-12 wakat) Annibale Albani (1712-1751) [31] Henry Benedict Stuart (1751-1807) [32] Romoaldo Braschi-Onesti (1807-1817) [33] Alessandro Mattei (1817-1820) [34] Pietro Francesco Galleffi (1820-1837) Giacomo Giustiniani (1837-1843) Mario Mattei (1843-1870)Niccola Clarelli Parracciani (1870-1872)Edoardo Borromeo (1872-1881) Edward Henry Howard (1881-1892)Francesco Ricci Paracciani (1892-1894) Mariano Rampolla del Tindaro (1894-1913) Rafael Merry del Val y Zulueta (1914-1930)Eugenio Pacelli (później papież Pius XII ) (1930-1939)Federico Tedeschini (1939-1959) Domenico Tardini (1959-1961) Paolo Marella (1961-1983) Aurelio Sabattani (1983-1991) Virgilio Noè (1991-2002) Francesco Marchisano (2002-2006) Angelo Comastri (od 2006) Pozostałe bazyliki papieskie w RzymieOprócz bazyliki św. Piotra w Rzymie znajdują się jeszcze trzy inne kościoły mające tytuł bazyliki papieskiej (dawniej nazywane patriarchalnymi). Są to: Bazylika św. Jana na Lateranie Bazylika św. Pawła za Murami Bazylika Santa Maria Maggiore Zobacz też Lista najwyższych kościołów na świecie Bazylika Matki Boskiej Królowej Pokoju w Jamusukro Linki zewnętrzne Strona oficjalna Bazyliki św. Piotra Zdjęcia w serwisie Panoramio Bazylika w WikiMapii Wykaz archiprezbiterów ( ang. ) w serwisie Giga-Catholic Information( wł. ) Gaetano Moroni, Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da S. Pietro sino ai nostri giorni , vol. XII, Tipografia Emiliana, Venezia, 1840 - 1861Przypisy↑ Vatican: Basilica San Pietro ( wł. ). [dostęp 2009-10-15]. Inne hasła zawierające informacje o "Bazylika św. Piotra na Watykanie": Inne lekcje zawierające informacje o "Bazylika św. Piotra na Watykanie": Borgo. Watykan. Co warto zobaczyć. Zwiedzanie tej części Rzymu, czyli Borgo, najlepiej zacząć jest od Zamku św. Anioła i następnie przejść do Bazyliki św. Piotra. Pałac papieski zwiedza się razem z Muzeami Watykańskimi. Kolumnada Berniniego jest również warta odwiedzenia.
Kolumnada Berniniego – dla umocnienia wiary, oświecenia i przekonania niewiernych Widok na plac św. Piotra i kolumnadę Berniniego oraz tzw. spinę (areał między placem a zamkiem św. Anioła), zdjęcie z 1922 roku Jej rozmach najlepiej można docenić, patrząc z perspektywy kopuły Bazyliki św. Piotra. Przed nami rozpościera się jedno z ostatnich monumentalnych dzieł baroku – symbol znaczenia Stolicy Apostolskiej i jej przedstawiciela na ziemi – papieża Aleksandra VII. To on zlecił swemu zaufanemu architektowi, Gian Lorenzo Berniniemu, pracę nad ukształtowaniem placu, tak aby zadziwiał, zdumiewał i budził respekt. Realizacja tego zadania zarówno pontifeksowi, jak i jego architektowi udała się znakomicie. Jej rozmach najlepiej można docenić, patrząc z perspektywy kopuły Bazyliki św. Piotra. Przed nami rozpościera się jedno z ostatnich monumentalnych dzieł baroku – symbol znaczenia Stolicy Apostolskiej i jej przedstawiciela na ziemi – papieża Aleksandra VII. To on zlecił swemu zaufanemu architektowi, Gian Lorenzo Berniniemu, pracę nad ukształtowaniem placu, tak aby zadziwiał, zdumiewał i budził respekt. Realizacja tego zadania zarówno pontifeksowi, jak i jego architektowi udała się znakomicie. A teraz musimy wyobrazić sobie to miejsce na początku XVII stulecia. Bazylika San Pietro in Vaticano wreszcie została ukończona, a ten, który tego dokonał, czyli papież Paweł V, nakazał wyryć na frontonie fasady swoje imię, jakby zapominając, że świątynia była wspólnym dziełem wielu papieży, począwszy od Juliusza II. Megalomanię Pawła V wyśmiewał też w tym czasie Pasquino, twierdząc, że imię Chrystusa, albo choćby świętego Piotra, byłoby bardziej na miejscu. Monumentalna bazylika była ukończona, ale przed nią istniało tylko klepisko odgradzające świątynię od gęsto zaludnionego Borgo z wąskimi i ciemnymi uliczkami. Wspomniany papież Aleksander VII i jego znakomity architekt Gian Lorenzo Bernini w 1656 roku zabrali się energicznie do dzieła. Obaj w równej mierze byli pomysłodawcami tego gigantycznego przedsięwzięcia. Zachowany rysunek Berniniego przybliża nam jego zamysł – stworzenia eliptycznego placu (Piazza di San Pietro), który otaczałaby kolumnada podobna do ramion Chrystusa. To jakby wielki amfiteatr, na środku którego znajdują się wierni w objęciach swego Kościoła. Ale nie tylko oni, gdyż – jak pisał Bernini – plac i kolumnada miały nie tylko umocnić w wierze katolików, ale też na nowo przyjąć heretyków, a niewierzących „oświecić w wierze”. Możemy sobie wyobrazić, jak trudnym zadaniem było stworzenie czegoś tak monumentalnego bez popełnienia kardynalnych błędów – tak by nie przytłoczyć placu zbyt dużymi kolumnami i trafić we właściwe proporcje. Niełatwo było też znaleźć prawdziwą armię robotników do pracy przy tak ogromnym przedsięwzięciu. I tu papież przyszedł architektowi w sukurs. Jako przeciwnik żebraków i włóczęgów, którzy oblegali teren wokół bazyliki, wpadł na dobry pomysł: zamiast żebrać na ulicach, mieli oni pracować. Sytuacja rzymian również nie była łatwa. Epidemia dżumy, która spadła na miasto, zdziesiątkowała jego mieszkańców i wielu pozbawiła środków do życia. Praca przy budowie kolumnady stawała się więc dla papieża nie tylko darem dla Boga, ale także sposobem na pozbycie się z Rzymu bezrobocia i biedy. Zaprojektowana przez Berniniego kolumnada składała się z 284 monumentalnych, wysokich na 15 metrów kolumn i 88 pilastrów. Zaplanowane zostały w taki sposób, by nie tylko nie odrywać wzroku od bazyliki, ale wręcz ją uwznioślać, a równocześnie zamykać plac szpalerem poczwórnych, zadaszonych filarów. Zadaszenie to miało służyć pielgrzymom do wypoczynku (często nocnego), ale też do celebrowania procesji. Początkowo myślano o wykończeniu ich kapitelami korynckimi, ale w ostatnim momencie zdecydowano się na doryckie – czyli proste w formie. Same kolumny nie mają tej samej kubatury i przekroju. Stopniowo się zwężają – dlatego stając w dwóch oznaczonych na biało punktach między obeliskiem (obelisk Vaticano) a fontannami (fontane di Piazza San Pietro), możemy zaobserwować przedziwne zjawisko optyczne. Cztery kolumny wydają się jedną. Kolumnadę wykończono attyką, którą dekorują zastępy świętych – herosów wiary. Nad każdą kolumną ustawiono po jednej figurze – jest ich w sumie 140 i mierzą około 3 metrów wysokości. Po lewej (stojąc plecami do bazyliki) zobaczymy męczenników czasów wczesnego chrześcijaństwa i założycieli zakonów, po prawej znajdują się ci młodsi – papieże, biskupi i nowożytni święci. W zamyśle Berniniego wierni, zebrani na placu przed obliczem zakutych w posągi świętych Piotra i Pawła i mający przed sobą fasadę najważniejszego domu bożego na świecie, w otoczeniu wykutych w marmurze przywódców Kościoła mieli poczuć bezpieczeństwo i przynależność. Bernini wymyślił figury, ale ich projektu i wykonania podjęli się jego dwaj uczniowie – rzeźbiarze Lazzaro Morelli i Giovanni Maria de Rossi wraz ze swoimi warsztatami. Część rzeźb powstała w XVII wieku, część natomiast dopiero między 1700 a 1721 rokiem za pontyfikatu Klemensa XI. Ciekawy był proces ich tworzenia. Gotowe bloki marmuru, docięte do przewidywanej wielkości 3 metrów, początkowo obrabiano z grubsza, nadając im pierwsze szlify w urządzonym na terenie Watykanu magazynie zwanym Santa Marta. Następnie ustawiano je na szczycie kolumnady, aby dokończyć dzieło pod gołym niebem. Prawie gotowe ściągano ponownie na dół do magazynu, aby je dokończyć, wycyzelować i wypolerować. Każda z figur jest samodzielnym dziełem sztuki, niestety, dla oka patrzącego z perspektywy placu mało dostępnym. Attykę dekoruje oprócz tego powtarzający się w sześciu miejscach herb Aleksandra VII (sześć ułożonych w piramidę gór i drzewo dębu), zaświadczając o znaczeniu rodu Chigi. Sama kolumnada miała kończyć się rodzajem zaplanowanego przez Berniniego portyku zamykającego plac od strony Borgo. Jego celem było wywołanie efektu zaskoczenia. Gdy wychodząc z wąskich uliczek Borgo, przybysz stawał nagle przed portykiem, miał być oczarowany teatralną wręcz inscenizacją tego zakątka. Po śmierci papieża Aleksandra VII w 1667 roku nie doszło jednak do wybudowania tej części, a kolejne wieki przyniosły rozwiązanie zupełnie odmienne. Powstało stosunkowo niedawno, bo za czasów Benito Mussoliniego, za sprawą wyburzenia tzw. spiny, czyli kwartału budynków znajdujących się między placem a nadbrzeżem Tybru. W ten sposób doszło do realizacji znanej nam dzisiaj aranżacji, w której kolumnada Berniniego przechodzi bezpośrednio w Piazza Pio XII, a następnie w stworzoną w latach trzydziestych XX wieku monumentalną arterię via della Conciliazione. Zamiast więc efektu niespodzianki, jaki planował Bernini, z daleka już dostrzegamy fasadę bazyliki, a prowadząca do niej szeroka ulica jest swoistą uwerturą, która stopniowo przybliża nas również do dzieła Berniniego.
Rzym: rezerwacja audiencji papieskiej z przewodnikiem. Weź udział w audiencji papieskiej na placu św. Piotra, korzystając z pomocy przewodnika. Organizator zarezerwuje bilety i wybierze najlepsze miejsca, aby zapewnić Ci jak najlepsze warunki podczas tej inspirującej ceremonii.
Św. Galla z Rzymu .Święta wdowa i wyznawczyni (zm. 550). Znana również jako: Gala, Berniniego na Placu św. Piotra w RzymieRzeźbiarz nieznany, 1666r. Była córką rzymskiego konsula Symmacha Młodszego, skazanego przez Teodoryka w 525 roku na karę śmierci. Jej szwagrem był filozof Boecjusz. W momencie śmierci ojca była już zamężna, ale niecały rok po ślubie jej mąż zmarł. Nie chcąc ponownie wychodzić za mąż ani też przyjmować kolejnych konkurentów do swojej ręki, modliła się tak gorąco o to, aby jej uroda nie zwracała na nią uwagi, że jak mówi legenda, wyrosła jej broda. Wycofała się na wzgórze Watykańskie i za cały swój majątek ufundowała klasztor i szpital, w pobliżu bazyliki św. Piotra. Troskliwie opiekowała się chorymi i potrzebującymi, spędzała wiele godzin na modlitwie i postach. Stała się wzorem pobożnego życia dla pielgrzymów odwiedzających św. GalliGiuseppe Vasi, 1756r. Pod koniec życia zachorowała na raka piersi, przyjęła cierpienie ze spokojem. Zmarła w 550 roku, nad miejscem jej pochówku wybudowano kościół, w pobliżu placu Montanara, który rozebrano w 1930 roku, podczas budowy drogi do teatru Marcellusa. Nowy kościół ku czci św. Galli konsekrowano dziesięć lat później, w dzielnicy Ostiense. W kościele tym znajdował się obraz wizji Matki Bożej, która ukazała się Świętej. Obecnie obraz ten umieszczono w ołtarzu kościoła NMP w Portyku na placu Campitelli (Santa Maria in Portico in Campitelli).Kościół NMP na placu Campitelli w Rzymie Jej krótką biografię napisał św. Grzegorz Wielki. Pobożność św. Galli była również inspiracją dla św. Fulgencjusza z Ruspe do napisania listu "De statu viduarum". Patronka: Wdów, kobiet chorych na raka piersi. Ikonografia: Przedstawiana jako młoda kobieta, w stroju z epoki. Jej atrybutem jest: krzyż, broda. Varia: Posąg przedstawiający św. Gallę został umieszczony na Kolumnadzie Berniniego, po lewej stronie na wysokości fontanny, pomiędzy figurą św. Katarzyny Sieneńskiej a papieżem św. Marcelinem, nieopodal św. Jacka. .
Piotra. Ktokolwiek zbliży się do baldachimu, od razu zauważy, że jego skręcone kolumny, wzorowane na słupach świątyni Salomona, ozdobione są liśćmi laurowymi i, o dziwo, pszczołami. Właściwie małe rzeźbione pszczoły znaleźć można niemal wszędzie, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Bazyliki. Te pszczoły są symbolem .